Het tweede sonnet …
15 GRAM CITALOPRAM
Huiverig het beloofde geluk naar de lippen gebracht,
Trillend van verlangen lag de pil op de tong,
Het koude vaarwater die haar zwelgend toezong,
Vervoerde hoopvol de kostbare vracht.
Een paar uur later de palliatieve sedatie
Die gezelschap opeens dragelijk maakt,
En het liefdesverdriet ternauwernood wraakt,
Met haar laconieke compensatie.
Doch een jaar later komt dan toch weer de winternacht.
In Morpheus’ armen blijkt alle hoop vervlogen,
En alle dromen verwaterd door onmacht.
Nog altijd worden verlangende blikken ruw afgebogen,
En de pil die zich ondertussen doodlacht,
Blijkt toch te hebben gelogen.
